tekstschrijver, boektekst, boek schrijven, copywriter,  copywriting, ghostwriting, ghostwriter

B

lankens Kerkhof roept bij oudere mensen een sfeer van onheil op. De laatste rustplaats voor ‘slechte mensen’. Ook een onderwerp voor griezelverhalen bij het haardvuur. Het was vroeger een plek die gemeden werd, zeker ’s avonds.

Het gebied waar het Blankens Kerkhof ligt, bestond vroeger uit 19 hectare heide en dennenbos, bekend als het ‘Beukelaars Brack’. Naar aanleiding van een verzoek van het kerkbestuur van Veghel, werd op 22 maart 1864 een stuk grond ter beschikking gesteld als ‘algemene begraafplaats ver van de bebouwde kom’. Besloten werd deze te omplanten met een heg.

De naam Blankens Kerkhof is te danken aan de eerste persoon die er begraven werd in juli 1868. Het was Josephus Blanken, oud 46 jaar en klompenmaker van beroep. Het verhaal gaat dat hij een zwerver was, waarvan men niet wist of hij katholiek was. Na Blanken zijn er nog zeker zeven mensen meer begraven. Omdat vroeger niet altijd werd geregistreerd waar iemand begraven werd, kan het aantal hoger liggen. Vaak betrof het mensen, die door zelfmoord om het leven kwamen. Begraafplaatsen van de kerk waren alleen bestemd voor leden van de kerk. Voor ‘ongelovigen’ was geen plaats. Ook iemand die zich door zijn daden buiten de gemeenschap van de kerk had geplaatst, bijvoorbeeld door zelfmoord, onwettige samenleving (!) of het niet nakomen van zijn kerkelijke verplichtingen, werd niet op gewijde grond begraven. Een triest voorbeeld was Cornelis van Nooyen, ketellapper uit Wassenaar. Hij werd verpleegd in het gasthuis in Veghel, waar de geestelijken om beurten aan zijn sterfbed hebben gezeten om hem te bewegen een teken te geven, dat hij wilde biechten. Hij heeft dat niet gedaan. Begreep hij het en kon hij dat teken geven? Wie zal het weten?

In ieder geval rust hij nu sinds 19 april 1927 in ongewijde grond en werd hij, net als alle anderen die er liggen door mensen veroordeeld.

 

In de gemeentelijke archieven wordt bij een overlijden de doodsoorzaak vermeld, zoals verdrinking, ophanging, onbekend enz. Maar dat zegt niet alles. In de periode van 1868 tot 1948 hebben zich in Veghel in ieder geval 21 gevallen van zelfdoding voorgedaan. Slechts zeven van hen zijn begraven op Blankens Kerkhof. Uit het bisschoppelijk archief blijkt dat bij zelfmoord door deken of pastoor een brief werd geschreven aan de bisschop.

Hierin werd de doodsoorzaak vermeld en een uitvoerige levensbeschrijving van de persoon. Als in zo’n brief werd vermeld, dat het een goed mens was geweest, die voorbeeldig katholiek was, dan was dat een aanleiding om aan te nemen dat zo iemand in een ‘vlaag van verstandsverbijstering’ had gehandeld. Dan gaf de bisschop alsnog ongelukkigen. En in die bomen zijn door de jaren heen tal van liefdesverklaringen gekerfd. De plek wordt niet meer gemeden. Blankens Kerkhof, gelegen tegen het waterwingebied op het Melven is nu een fietstocht of wandeling waard.

 

Gerrit van Asseldonk woonde vlakbij het kerkhofje. Hij studeerde verpleegkunde in de jaren vijftig. Het was op de opleiding altijd moeilijk om aan goede skeletten te komen om op te oefenen. Gerrit heeft dat op geheel eigen wijze opgelost. Samen met een collega-student leverde hij twee goed geprepareerde skeletten af bij het ziekenhuis.